من کجای زمین ایستاده ام...ثقل زمین کجاست؟

  دستی میو ن دشنه و سینه اش نیست        دستاش     میون دشنه   و   دیواره

  روحی که  پا برهنه  و سر گردون          شبها    جنون  پنجرگی   داره

  انگاردلش می خواد  که  به آوازی          چشم   تموم   پنجره ها   وا شه

  خون میزنه   شتک  به د ر و  دیوار        از سرخی   گلی  که تو  دستاشه

  هی من عذاب  هر چه نگاه   از تو           وی   من  خراب  از تو  به آبادی

  هی  من سخن  به گویه ی  آرامی            وی خواب  رفته  از تو  به  آزادی

  در من عقاب  منقلبی   مرده است            هرگز   نگفته   در تن  من آری

  از لحظه ای  که سایه ی منقارش            افتاده   روی  ساعت دیواری

  از بار آخری   که تو را دیدم                   دردی شده   برای  خودش دردم

  شاید   مرا ببینی   و  نشناسی                   مردی شده   برای   خودش دردم

  اون روح   جنگلم که از آوازش              ترجیع  مرگ مونده   و مردنگی

  هر بند بند  دیگری  از دیوار                   دیوار   های سنگی   و فرسنگی

  مجنون  هر چه بادم    و بادا باد               وقتی   که   قلب آینه   بی تابه

  شب ها   بدون دست   می آیم  من             لیلا    کنار پنجره   می خوابه

  شب رفته  رفته     رفته هنوز اما             دستی   میون   دشنه  و  دیواره

  قلبی   همیشه  هست که میسوزه               چشمی  همیشه هست    که بیداره