در مهر گفتنم

پیری بود

قرآن معارضه می کرد

جفتم

 به کشتی اندر نشسته بود

هند از دو چشم وحشی من می گفت

گفتم

به کشتی اندر نشسته بود

مقام دهقانیم برداشت             و جام نقره ایم

در جام گفتنم اما جوانی بود

گفتمش           رسید نوبت رندان عاقبت محمود

چیزی نگفت       وطنم

و هوا معرب بود    و 

دروغ سیدی می کرد

آوارگیم روی اسب نمی رفت

وطنم جهاز شتر بود       و آب       مهر مادریم

در مهر گفتنم اما پیری بود

قرآن معارضه می کرد

به آتش سوگندش دادم

نبشته هایم سوخت            و دهانم

خوی کابلیم داشت          دنبال خواهرش می گشت

تعارفش کردم به هیچ

پذیرفت

وطنم گریست

به دار سوگندش دادم

بردار گفتنم اما مردی نمی گذشت

تا زن حجاب بگذارد

برداشت        

و قصه دیگر شد 

زن بی شویش به دجله رفت و ...

دامنش تر شد

              ......

خوی کابلیم داشت بر می گشت

و

خواهر شراب خورده ام    داشت

چوب فجیره را می خورد

...