علیرضا آدینه

alirezaadine — Mon, 28 Sep 2009 09:59:18 GMT

تکرار این ترانه

به مهدی نیاکی که اعصاب ندارد

دستی میو ن دشنه و سینه اش نیست دستاش میون دشنه و دیواره

روحی که پا برهنه و سر گردون شبها جنون پنجرگی داره

انگاردلش می خواد که به آوازی چشم تموم پنجره ها وا شه

خون میزنه شتک به د ر و دیوار از سرخی گلی که تو دستاشه

هی من عذاب هر چه نگاه از تو وی من خراب از تو به آبادی

هی من سخن به گویه ی آرامی وی خواب رفته از تو به آزادی

در من عقاب منقلبی مرده است هرگز نگفته در تن من آری

از لحظه ای که سایه ی منقارش افتاده روی ساعت دیواری

از بار آخری که تو را دیدم دردی شده برای خودش دردم

شاید مرا ببینی و نشناسی مردی شده برای خودش دردم

اون روح جنگلم که از آوازش ترجیع مرگ مونده و مردنگی

هر بند بند دیگری از دیوار دیوار های سنگی و فرسنگی

مجنون هر چه بادم و بادا باد وقتی که قلب آینه بی تابه

شب ها بدون دست می آیم من لیلا کنار پنجره می خوابه

شب رفته رفته رفته هنوز اما دستی میون دشنه و دیواره

قلبی همیشه هست که میسوزه چشمی همیشه هست که بیداره

alirezaadine — Wed, 16 Jul 2008 18:53:18 GMT

اشک سمسار

امداد امداد

الف بام داد را خبر کنید

این شعر نیست

که نان را

قسمت کرده است

این نان است که همچنان

شاعران سرزمین مرا قسمت می کند

دسته ای

داس به دست و

درو گر آبروی خویش

گروهی خسته و خراب

با برف هزار زمستانشان بر سر

خاکشان در دهان باد

باد

که تنها سکوت

این سکوت خزنده ی خود فروش است

که در فراروی آبروی آدمی

از امکان اندوهبار نان و نواله

سخن می گوید

بام داد هی بام داد

به من بگو در این گرگستان

بر گریه های بی پایان تو چه می رود

اینجا آیا تویی

که مرده ریگ رویاهایت را

کشان کشان

به جانب بازار مکاره می برند

پروار بند بی دلیلی مگر

یا عینک و عصای تو را

به بهای یکی نواله ی نا گزیر .... ؟

- آری منم

هی شاعر بی قرار بعد از من

منم

که از شرم روزگار

در گور حتی کفن دریده

دست در خود گشوده ام

سید علی صالحی

۱۳۸۷/۴/۲۳ روزنامه ی اعتماد

alirezaadine — Sat, 12 Jul 2008 09:31:18 GMT

وقتی به انگاره ی حقیری از آزادی که

روزگار برایت ترسیم کرده است می رسی

دیگر آزاد نیستی .

روزگار شادی و خرمی روزگار مرگ تفکر است .

ب ـ ا

alirezaadine — Sat, 19 Apr 2008 10:21:18 GMT

..........

همان اواسط تابستان ۱۳۶۷ عمو علی و عمو عرفان ۱۳۶۷

دو گل دو شاخه ی از گل پر

هزار قیچی و گاز انبر اوین ، مراسم گلریزان ۱۳۶۷

هزار شا خه نبات تلخ

هزار حجله ی خون آلود شب عروسی در زندان ۱۳۶۷

بنفشه ژاله زری سارا

سعیده و گلی و گلناز منیژه خاطره هانی هان ۱۳۶۷

بله نگفتن سارا ....... هی

به رسم رفتن و گل چیدن نگاه وحشی زندان بان ۱۳۶۷

و لاک می زندش با خون

به ده هلالک بی ناخون به هشت بندیه ده فرمان ۱۳۶۷

ولاکن از به ولاکن من

ولاکن از به ادر کا سن ولاکن از به جما ماران ۱۳۶۷

وطن کجاست که آوازم

نمی رسد به تو بیش از پیش کجاست مقبره الانسان ۱۳۶۷

هنوز قصه همان قصه ست

حدیث سفره و بوی نفت همان اواسط تابستان ۱۳۶۷

alirezaadine — Wed, 02 Apr 2008 20:39:18 GMT

            روی سلام ندارم .
            با سال و سالهای بدی که بودم
            سالی را نو نکرده ام
            بدی هایم نمی گذارند
            بدی هایم تازه ام نمی کنند
            تازه ام اشک و .......
            یک سال از مرد تر شدنم
            تر .....

           اما اینکه

            آتاترک در چنین روزهایی رضا خان شاه ایران را به جهت ضیافتی بزرگ
            به ترکیه دعوت می کند .
            پس از مراسم تدارک دیده شده در باغی با شکوه،به جهت استراحت آتاترک
            خوابگاه خود را برای شاهنشاه آماده می کند .
            آجودان شاه می گوید حضرت داشتند برای استراحت آماده می شدند که
            کالسلکه ای در برابر خوابگاه توقف کرد و دختری زیبا آنچنان که به عمر
            ندیده بودم پیاده شد و آرام آرام با کاغذی در دست به سویم آمد.
            واجازه خواست حضرت را ملاقات کند . من با کنجکاوی نامه را از او گرفتم

            نبشته بود : شاهنشاه بزرگ ، این زیبا ترین هدیه ی سرزمین من است که
            به تو پیشکش می کنم . امید که بپذیرند

            کاغذ را به شاه دادم . نگاهی به دخترک زیبا کرد ،
            و زیر نامه نبشت

            آتاترک عزیز : من یک نظامی ام برای من سربازی بگمار تا نگهبانی ام دهد
            و دختر را با نامه بازپس فرستاد .
            وقتی با تعجب نگاهش کردم .
            فرمود:

            در آینده ای نزدیک آتاترک به ایران خواهد آمد . اگر این هدیه را می پذیرفتم
            توقع می رفت که من هم چنین کنم .
            ناموس وطن، ناموس من است
            من با ناموس خود چنین نکنم .

alirezaadine — Thu, 02 Aug 2007 08:09:18 GMT

این یه شعر نیست و به نظرم خیلی معلومه که ...

فقط تقطیعش کردم

هی ها زنده به گور

من بکای سنگهای سیاه

صداها به تمامی نمی رسند .

تا بیایند و بشنوی

نیمی از جانشان را ازدست داده اند.

آنها به کشتن خود مشغولند . به کشتن یکدیگر.

صداها

صداصداها

چون خش خش جاروی رفتگران

که هر بام داد می آیند به پاکیزه کردن شهر تظاهر می کنند و

می روند

وهیچ ردی از خود به جا نمی گذارند

صداهایی که مزاحمت نمی شوند

صداهایی که تنها بیدارت می کنند قرصهایت را بخوری و....

......... ...... .. .

....

در این میان اما گاه صدایی می آید که خوابت را آشفته می کند

صدایی که خون در جانت جاری می کند

و بر فقرات روحت کوزه می اندازد

صدایی که بیدارت می کند

نه برای آنکه به جنابت در گذشته ات برسی ....

می آید

لباس خواب را از تنت بیرون می آورد

و در واحه ای غیرمشعوف

در خاطره ی برکه غسلت می دهد

و تو آنگاه

خودرا در قیامت خود می بینی

ظرفی تهی که سالها از سر لبریخته گی سخن رانده بود

وهر بار چیزی نگفته بود

جز شب بخیرهای بلیهانه ای در پایان آمیزشهای زمانمند

در برنامه های هفته گی اش

در زندگی صداهایی هست که راه میرود

می افتد برمی خیزد

وبه سرعت یک..............................

صدای شاملو شبها نمی گذارد

بخوابم

alirezaadine — Wed, 06 Jun 2007 23:46:18 GMT

در کنار تو من

انسانی بدوی ام

که نیاز جنسی اش را تازه کشف کرده است

در کنار تو من

انسانی آخر الزمانی ام

که از برهنگی اش شرم نمی کند

چرا به غار نمی رسیم ؟

پایتخت با نقل مکان تو تغییر می کند

و مردم

به روستاهایشان باز می گردند

در چشم های تو دو مرد تنومند

گاوهای وحشی را رام می کنند

و بر نوک پستان هایت

سرخ پوست ها هلهله می کشند

پاهای تو

وقتی که می لرزند برجهای دو قلو

وقتی که می لرزند پاهای تو

یازده سپتامبر

پیراهنت اما

آخرین دست آورد بشریست

با دکمه ای بیهوشم می کند

و با دکمه ای دیگر به سیاره ای ناشناس

پرتاب می شوم

چرا به ...

( یک صفحه از عاشقانه ای که نوشتم)

alirezaadine — Sun, 20 Aug 2006 21:18:18 GMT

بوی نفت بوی خون بوی موی کز خورده

این ورا کسی انگار چند روزیه مرده

چند تا قرص خواب آور با یه تیغ خون آلود

قوطی پر از کبریت رد نازکی از دود

اون نگاه واموندش خیره مونده رو دیوار

چند تا کاغذ پاره چند تا دونه ته سیگار

پینه ی کف دستش کفش های فرسوده

این نشونه ها یعنی مرد زندگی بوده

مثل اینکه خوابیده سال های سال اما

سال های کابوسی سال های بی رویا

بعد از این همه مردن اون بعیده برگرده

مرگ ازش عقب مونده بس که خودکشی کرده

alirezaadine — Wed, 19 Jul 2006 20:18:18 GMT

در مهر گفتنم

پیری بود

قرآن معارضه می کرد

وطنم ساکت بود

خوی کابلیم جیغ می کشید

و خواهری شراب خورده داشت

جفتم

به کشتی اندر نشسته بود

هند از دو چشم وحشی من می گفت

گفتم

به کشتی اندر نشسته بود

نشست

مقام دهقانیم برداشت و جام نقره ایم

در جام گفتنم اما جوانی بود

گفتمش رسید نوبت رندان عاقبت محمود

چیزی نگفت وطنم

و هوا معرب بود و

دروغ سیدی می کرد

آوارگیم روی اسب نمی رفت

وطنم جهاز شتر بود و آب مهر مادریم

در مهر گفتنم اما پیری بود

قرآن معارضه می کرد

به آتش سوگندش دادم

نبشته هایم سوخت و دهانم

خوی کابلیم داشت دنبال خواهرش می گشت

تعارفش کردم به هیچ

پذیرفت

وطنم گریست

به دار سوگندش دادم

بردار گفتنم اما مردی نمی گذشت

تا زن حجاب بگذارد

برداشت

و قصه دیگر شد

زن بی شویش به دجله رفت و ...

دامنش تر شد

......

خوی کابلیم داشت بر می گشت

خواهر شراب خورده ام داشت

چوب فجیره را می خورد

...

alirezaadine — Mon, 22 May 2006 01:27:18 GMT

برای دخترم سوشیانت و تنهایی بزرگش

آقا گرگه اومده باز در خونه آقا گرگه که چشاش تغار خونه

آقا گرگه نه همون گرگ تو قصه اس

آقا گرگه راسی راسی آقا گرگس !

نکنه وا بکنی قفل درو نکنه وا بکنی پنجره رو

گلکم گول صداشو نخوری یا فریب خنده هاشو نخوری

می دونم می لرزه پاهات کوچولو می دونم ترسیده چشمات کوچولو

می دونم چقدره تنهایی بده می دونم گریه سراغت اومده

گریه و ترسیدنا بسه دیگه گوش بده ببین بابایی چی میگه:

برو یه آبی به صورتت بزن بعدشم بشین کنار عکس من

دوتا چشمای قشنگتو ببند اخمات و وابکن و یه کم بخند

به عروسکات منو نشون بده بگو که از راه دوری اومده

اومده گرگه رو بی دماغ کنه بزنه جف پاهاشو چلاق کنه

حالا آروم برو وایسا پشت در یکی از عروسکات و هم ببر

پشت در بلند بلند بهش بگو اینارو از قول من بهش بگو :

به آقا گرگه بگو دارم میام آب اگه دستمه می زارم میام

میام از زندگی سیرش می کنم می زنم خورد وخمیرش می کنم

میام به سیخش میکشم !

به چارتا میخش می کشم

می بندیمش به گاری

با هم می ریم سواری

آخ که چه کیفی داره

وقتی آدم سواره

کلاغه میگه غار غار

گرکه میگه الفرار

گرگ و چلفتی کردیم

خنده ی مفتی کردیم !

گرسنگی یادش میره هر کی اینارو بشنوه

هر کی که هر جا بعد از این قصه ی ما رو بشنوه

شنگول و منگول من حپه ی انگور من

آهای حواست کجاست فکر نکنی که جستی !

درست نیگا کن گلم یه درو هنوز نبستی

وایسا کنار پنجره آدم بزرگارو ببین!

چشماتو وا کن گل من گله ی گرگا رو ببین!

( به جز بابایی هر کی خوراکی برات میاره

باید حواست باشه فکرای دیگه داره!!)

های چی نشستی که بده پاشو که بابائی اومده

با لباس خاکی پاکی یه ساک پر از خوراکی